نامرئیسازی پهن باند با استفاده از خطوط انتقال بدون بار، قابلیت پنهان نمودن مجموعه ای از میله های استوانه ای وهمچنین یک استوانه بزرگ را دارا هستند. معیار نامرئیسازی در این بخش، میزان پراکندگی ایجاد شده توسط جسم در مواجه با امواج ارسالی است. هر اندازه این پراکندگی کمتر باشد، نامرئیساز طراحی شده دارای عملکرد بهتری است.
شبکه های خطوط انتقال چنان در کنار هم قرار می گیرند تا بتوانند میله های وسطی را درون خود جای دهند (شکل ۱) و با هدایت امواج ارسال شده و عبورشان از ساختار، اشیا را در مقابل امواج الکترومغناطیس نامرئی کنند. این ساختار دارای تقارن زاویه ای است. چنانچه در هر زاویه ی عمود بر محور z، تابش موج انجام شود، نتایج محاسبه تغییر نخواهد کرد. پارامترهای پراکندگی در شکل ۱ مشاهده می شود.
 |
 |
|
(الف) |
(ب) |
شکل ۱- (الف) ساختار استوانه ای نامرئیساز به همراه میله های نامرئی شده، (ب) پارامترهای پراکندگی، S۱۱ و S۲۱ مربوط به ساختار (الف).
مشاهده می شود نتایج حالت دیسک مانند با ساختار استوانه ای تفاوتی با یکدیگر ندارند. در این نمودارهای پراکندگی، پهنای باند نسبی بالایی وجود دارد و اگر از دو تک فرکانس حدود ۴.۷ GHz و ۵.۶ GHz صرف نظر شود، در محدوده ۲ GHz تا ۷ GHz ساختار نامرئیساز به صورت نسبی عملکرد مناسبی از خود نشان می دهد.
